Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΝΩΡΙΣ


Ήταν στη λήξη της τελετής για την ένωση, που σύσσωμο το συγκεντρωμένο απ' όλα τα Δωδεκάνησα πλήθος των Ελλήνων έφευγε από την προκυμαία της Ρόδου σε μια και μόνη κατεύθυνση κι' απορημένος ο επιτετραμένος της Πολιτείας Μ. Στασινόπουλος ρωτούσε  "πού πάνε όλοι αυτοί ;". "Δεν κατάλαβες ;" του αποκρίθηκε ο δήμαρχος. "Πάνε στο νεκροταφείο, να πουν στους νεκρούς πως επιτέλους τα Δωδεκάνησα ενώθηκαν με τη μητέρα πατρίδα!". Εποχές που και μόνο στο άκουσμα της λέξης "πατρίδα" τα μάτια των κατοίκων αυτού του τόπου υγραίνονταν. Ήταν τότε που κι' ένας (συνονόματος του μετέπειτα προδότη) μητροπολίτης της Κύπρου, περιφρονώντας τα πλούτη της ημικραταιάς πονηράς Αλβιώνος, διακήρυττε στη Θεσσαλονίκη πως "προτιμούμεν οι Κύπριοι τα ράκη της μάνας απ' την πορφύρα της μητριάς". Και σε κάθε γωνιά της μαρτυρικής μεγαλονήσου ένας και μόνο πόθος φλόγιζε τα λόγια : "Την Ελλάδα θέλομεν κι' ας τρώγομεν πέτρες !". Πού να χωρέσουν ...διακοποδάνεια και χρηματιστήρια σε τέτοιες καρδιές ! Μια χώρα καθημαγμένη από τον πόλεμο, την προδοσία και την αλληλοσφαγή κι' όμως η ΠΑΤΡΙΔΑ λέξη αδιαπραγμάτευτα κυρίαρχη κι' έννοια απαράβατα ιερή. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια κι' έμοιαζε με ψέμμα πρωταπριλιάτικο το '55 η αποκοτιά του Στρατηγού. ΕΟΚΑ - ΔΙΓΕΝΗΣ - ΕΝΩΣΙΣ. Μια λέξη, ένα αρκτικόλεξο κι' ένα ψευδώνυμο, εμπνευσμένο απ' την αιώνια πάλη των Ελλήνων με τους βαρβάρους  σ' αλλοτινές αυτοκρατορικές εσχατιές, χαμένες μέσα στο χρόνο σα μια ανάμνηση του μυαλού, σα μια ανάταση της ψυχής που υπενθυμίζει το χρέος απέναντι στην πατρίδα. Μέσα από ΄να υπόγειο, ένα κρησφύγετο κοντά στη Λεμεσό, έδωσες Στρατηγέ τον αγώνα, που οι σύγχρονοι Εφιάλτες ξεπούλησαν στο βωμό της φιλαρχίας, για ν' ανταμοιφθούν με τη χλιδή των προεδρικών μεγάρων. Κι' έζησες μέχρι τα στερνά σου τον βίον εκείνο το λιτό που αρμόζει στους αληθινούς ήρωες. Κι' έφυγες νωρίς, εκείνη την εικοστή εβδόμη του Γενάρη και δεν είδες το σχεδιασμένο από τότε επιστέγασμα της προδοσίας το τραγικό καλοκαίρι του '74, λίγους μόνο μήνες μετά το πέρασμά σου στα Ηλύσια των Αθανάτων Πεδία, αφήνοντας τη μόνη υλική περιουσία σου στο νησί, ένα χωράφι ξεραγκιανό, κληροδότημα σε κείνο το πράμα που λέγεται "ελληνικό δημόσιο", υπό τον όρο να κυματίζει ΕΚΕΙ η Σημαία που τίμησες όσο λίγοι του καιρού σου. Τυχερός ήσουν, μέσα στην ατυχία σου, ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΓΕΩΡΓΙΕ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ, που 'φυγες νωρίς και δεν είδες τις λεωφόρους της σύνολης ελληνικής χώρας που λάτρεψες σαν επικράτεια ενιαία και αδιαίρετη, να παίρνουν το όνομα του Εφιάλτη και τ' αγάλματά του να "στολίζουν" τις πλατείες των πόλεων. Μα ακόμη πιο τυχερός που δεν είδες τους ιδεολογικούς επιγόνους εκείνων των εθνοπροδοτών που σε "κάρφωσαν" τότε  στον Εγγλέζο κατακτητή, από τον ελληνόφωνο (και μόνο) ραδιοσταθμό της Τσεχοσλοβακίας, να κυβερνούν σήμερα το "ελεύθερο" κομμάτι της Κύπρου μας και να ρίχνουν (ψευδεπίγραφα "σοσιαλιστές¨ όπως πάντα) τα κροκοδείλια δάκρυα της εντόπιας μνημονιακής τους υποταγής στον παγκόσμιο δυνάστη. 

                                                                                                                                                                                      ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
                                                                                                                                                                                          Τ.Ο.  ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…