Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τ.Ο Ηρακλείου: Ομιλία για την άλωση της Πόλης


Πραγματοποιήθηκε χθες στο γραφείο της ΤΟ Ηρακλείου, ομιλία για την άλωση της Πόλης από τον συναγωνιστή Τάσο Τσαγκαρίδη. Οι Χρυσαυγίτες τιμούν τον τελευταίο Έλληνα Αυτοκράτορα που έπεσε σαν άλλος Λεωνίδας. Παρακάτω η ομιλία του συναγωνιστή:

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

29 Μαΐου 2013, 560 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από μία θλιβερή μέρα του Ελληνισμού. Ήταν 29 Μαΐου του 1453, κοντά στο μεσημέρι όταν οι πρώτοι Τούρκοι  πέρασαν την κερκόπορτα, έστησαν τα λάβαρα τους στο εσωτερικό των τειχών και δυστυχώς ακούστηκε για πρώτη φορά η ιαχή που βασανίζει ακόμα τις σκέψεις μας, η πόλις εάλω.
Απόψε μια μέρα σαν κι αυτή είναι υποχρέωση μας ως γνήσιοι Έλληνες εθνικιστές, ως γνήσιοι Έλληνες πατριώτες, να κάνουμε μία σύντομη αναδρομή στην προσπάθεια ενός άξιου συνεχιστή του ηρωικού αίματος των Ελλήνων και των πολεμιστών του, του τελευταίου Έλληνα Αυτοκράτορα που έπεσε σαν άλλος Λεωνίδας, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τους γενναίους αξιωματικούς και στρατιώτες του.
Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης άρχισε επίσημα στις 7 Απριλίου του 1453. Όμως οι προετοιμασίες είχαν αρχίσει τον Ιανουάριο του ίδιου έτους με την μεταφορά των κανονιών και τον Μάρτιο με την έλευση του οθωμανικού στρατού κάτω από τα τείχη της Πόλης.
Οι πολιορκητές ανέρχονταν σε 150.000 στρατιώτες και πλαισιώνονταν από τεχνίτες, εργάτες, υπηρέτες, κλπ.  Ο Οθωμανικός στρατός ήταν άριστα οργανωμένος, εκπαιδευμένος και φανατισμένος από τους δερβίσηδες (Τούρκους μοναχούς), που κυκλοφορούσαν στο στρατόπεδο και τόνωναν την πολεμική ορμή του. Ο πολεμικός στόλος αποτελούμενος από 400 πλοία έφθασε στο Βόσπορο στις 12 Απριλίου.
Ο Μωάμεθ έστησε τη σκηνή του απέναντι από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Για τον αποκλεισμό της πόλης χρησιμοποίησαν τα κάστρα που είχαν χτίσει στις δυο πλευρές του Βοσπόρου.
 Μέσα από τα τείχη η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Η Κωνσταντινούπολη είχε χάσει όλη τη λάμψη του παρελθόντος. Ήταν μια ερειπωμένη πόλη, που μόνο το Παλάτι, ο Ιππόδρομος, και οι μεγάλες εκκλησίες θύμιζαν το λαμπρό παρελθόν.
Ο πληθυσμός της μετά βίας έφτανε τα 50.000 άτομα. Οι Έλληνες στρατιώτες ανέρχονταν σε 5.000 και 2.000 οι ξένοι, κυρίως Γενουάτες και Βενετοί. 700 Γενουάτες είχαν φθάσει εθελοντικά με δυο καράβια στις 26 Ιανουαρίου 1453 και αρχηγό τον έμπειρο Ιωάννη Ιουστινιάνη.
Τα τείχη είχαν επισκευαστεί βιαστικά, και έγιναν εργασίες εκβάθυνσης της τάφρου. Επίσης είχαν σταλεί επιστολές βοήθειας σε όλους τους χριστιανούς ηγεμόνες όμως η ανταπόκριση ήταν σχεδόν μηδαμινή. Ήταν γραφτό αυτή την πόλη να την υπερασπιστούν Έλληνες και λίγοι Ιταλοί, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αδιαφόρησαν. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος όταν στέφτηκε αυτοκράτορας ήξερε ότι το τέλος της αυτοκρατορίας πλησίαζε, όμως προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να αποτρέψει αυτό που φαινόταν να έρχεται: την Άλωση της Πόλης. Προσπάθησε να κάνει συμμαχίες με τους Ευρωπαίους και κυρίως έλπιζε σε βοήθεια του Πάπα της Ρώμης, γι’ αυτό συμφώνησε στην ένωση Καθολικών και Ορθοδόξων.
 Η τουρκική επίθεση άρχισε με βολές πυροβολικού, που άνοιγαν τρύπες στα τείχη, τις οποίες όμως κατάφερναν να κλείσουν οι αμυνόμενοι. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να σπάσουν την αλυσίδα του Κερατίου κόλπου, αλλά δεν τα κατάφεραν.
2 Απριλίου 1453 η τεράστια Οθωμανική στρατιά έφτασε μπροστά από τα τείχη. Στις 6 Απριλίου ξεκίνησε επίσημα η πολιορκία με βομβαρδισμούς από τα  κανόνια των Οθωμανών. Οι εβδομάδες περνούσαν χωρίς αποτέλεσμα για τον Μωάμεθ. Οι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης, Έλληνες και ξένοι, πρόβαλαν πεισμώδη αντίσταση προκαλώντας τεράστιες απώλειες στα στρατεύματα των Οθωμανών. Κάθε απόπειρα των Τούρκων κατέληγε σε αποτυχία. Ο Μωάμεθ άρχισε να ανησυχεί για τις μεγάλες απώλειες και τη θέληση των στρατιωτών του να συνεχίσουν την πολιορκία. Σκέφτονταν μήπως θα έπρεπε να λύσει την πολιορκία. Ένας σύμβουλός του ο Ζαγανός πασάς ( που ήταν Έλληνας πρώην χριστιανός και μετέπειτα μουσουλμάνος) τον έπεισε να συνεχίσει την πολιορκία, έτσι  αποφάσισε να τελειώνει όσο το δυνατόν ταχύτερα την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης.
Ο Μωάμεθ μετέφερε αρκετά πλοία από την στεριά και να τα ρίξει στη θάλασσα ενός κόλπου που λέγονταν Κεράτιος και τον οποίο οι Βυζαντινοί είχαν κλείσει με μια τεράστια αλυσίδα από την άκρη του κόλπου στην άλλη. Έτσι θα μπορούσε να χτυπήσει τα τείχη της Κων/πόλης απ’ όλες τις μεριές. Μια ολόκληρη μέρα μεταφέρονταν πλοία στον Κεράτιο από τη στεριά χωρίς οι Βυζαντινοί να καταλάβουν το παραμικρό.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν όσο γίνεται περιληπτικά να δούμε πως εξελιχθήκαν τα γεγονότα τις τελευταίες ώρες ας νοιώσουμε λίγο την αγωνία των προγόνων μας να σώσουν για άλλη μία φορά, τα πάτρια εδάφη.
23  Μαΐου 1453 ο Μωάμεθ, στέλνει πρεσβεία στον Παλαιολόγο, για να πετύχει την παράδοση της Κωνσταντινούπολης που δεν έλεγε να πέσει με τίποτα, αλλά και για να παρατηρήσει την κατάσταση των πολιορκητών από μέσα και να σπείρει αν μπορούσε διχόνοια τάζοντας να φύγουν με τα πράγματά τους ανεμπόδιστοι όσοι ήθελαν από την Κωνσταντινούπολη ακόμη και ο βασιλιάς με τους δικούς του, υποσχόταν πως δεν θα πείραζε απολύτως κανέναν! Αλλά αν έμεναν, με το που θα έμπαινε στην Πόλη, θα την κατέστρεφε, θα έσφαζε όλους τους άντρες και θα πουλούσε στα σκλαβοπάζαρα τα γυναικόπαιδα!!!
Ο Αυτοκράτορας νιώθοντας την ευθύνη της θέσης του,  ακούγοντας τις ψυχές εκατομμυρίων Ελλήνων που στο πέρασμα τόσων αιώνων κράτησαν όρθια την Ελληνική φυλή,  να του ψιθυρίζουν να σταθεί αντάξιος, τους έδωσε την ηρωική απάντηση ότι δεν παραδίδει την πόλη και τα όπλα και συνέχισε την προσπάθεια παρά τις δυσμενείς συνθήκες. . Όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε, δεν σκέφτηκε να το σκάσει αλλά προτίμησε να πεθάνει πολεμώντας.
  Κεραυνός χτύπησε τον απεσταλμένο του Μωάμεθ, σαν αντίκρισε την αποφασιστικότητα και την παλικαριά, στη ματιά του βασιλέα μας. που με τη φωνή ολάκερου του Ελληνισμού έδινε την ιστορική απάντησή του.
   Σφίχτηκε η ψυχή του απεσταλμένου των Τούρκων. Τέτοιοι λαοί σκέφτηκε, τέτοιοι άντρες, είναι στ΄ αλήθεια ανίκητοι! Ακόμα κι αν ηττηθούν, αυτοί είναι τελικά οι μεγάλοι νικητές της Ιστορίας!. Απελπισμένος στέκεται ο Μωάμεθ απέναντι. Είχε κάνει τα πάντα! Τα αδύνατα, έκανε δυνατά! Για πρώτη φορά στα χίλια και πλέον χρόνια της Ιστορίας της Πόλης, έσφιξε με τέτοια μαστοριά το λουρί γύρω της. Είχε ξεριζώσει κάθε τι γύρω, είχε ζώσει στεριά και θάλασσα, είχε φτιάξει τα καλύτερα και μεγαλύτερα κανόνια που είδε ο κόσμος, είχε κάνει ως και τη στεριά θάλασσα και πέρασε τα πολεμικά του! Αμέτρητες επιθέσεις! Αμέτρητοι νεκροί! Όμως η Πόλη δεν πέφτει. Αυτά πάνω κάτω του έλεγαν και οι στρατηγοί του, να λύσει την πολιορκία, γιατί στο τέλος θα έχανε όλο το στρατό, όλη τη δύναμή του…
   Έτοιμος ήταν και εκείνος να το αποφασίσει. Τρία χρόνια μιας τεράστιας, μελετημένης προετοιμασίας, πενήντα ημέρες σκληρής πολιορκίας και ο Κωνσταντίνος του μηνούσε λέει, πως δεν παρέδιδε την Πόλη και πως ήταν έτοιμος να πεθάνει εκείνος και όλοι οι Έλληνες ανά πάσα στιγμή! Τα μάτια των πρεσβευτών του, του είπαν όμως κι άλλα. Πως είναι αλύγιστοι οι Έλληνες. Μέσα στα τείχη στεκόταν ακόμα και αδιάφορα και περιφρονητικά στη θέα της τουρκικής πρεσβείας. Και εκείνος, ο Κωνσταντίνος και όλοι γύρω του, απολύτως άκαμπτοι… Ο πορθητής αποφασίζει να δράσει άμεσα σχεδιάζοντας τρεις γενικευμένες επιθέσεις προτού σπάσει το ηθικό των αξιωματικών του.
Και πάμε λοιπόν στις 29 Μαΐου του 1453, δεν είχε ακόμα ξημερώσει, όταν οι Τούρκοι ουρλιάζοντας σα δαιμονισμένοι, ρίχτηκαν και πάλι στους ελάχιστους υπερασπιστές, που αναγκάζονταν να είναι διασπαρμένοι σε όλο το μήκος των τειχών, γιατί οι επιθέσεις εκδηλωνόταν οπουδήποτε.
   Καθώς οι Τούρκοι ορμούσαν, έβγαιναν ξοπίσω οι τρομεροί γενίτσαροι που παρακολουθούσαν ποιος Τούρκος στρατιώτης θα πισωγυρίσει και ορμούσαν και τον έσφαζαν μπροστά στους άλλους, ώστε περισσότερο φόβο να έχουν οι Τούρκοι πίσω, παρά εμπρός!…
   Όμως οι λίγοι γενναίοι Έλληνες και Φιλέλληνες με τον Ιουστινιάνη και μπροστάρη τον ίδιο τον Παλαιολόγο, αμύνονταν με ηρωισμό τέτοιο, που δεν έχει όμοιό του στην Ιστορία των λαών… Δεν παλεύανε οι Έλληνες με στρατό, αλλά με θηρία φανατισμένα. Και η αντιστοιχία ήταν 1 δικός μας με 35 Τούρκους και Γενίτσαρους! Και βαστούσαμε 58 ημέρες τώρα, θαύμα στ΄ αλήθεια.
   Κράταγαν γερά οι πολιορκημένοι! Ανέμιζαν ακόμα νικηφόρες οι χρυσοκίτρινες σημαίες με το Δικέφαλο αετό στα κάστρα και τους πύργους της Αυτοκρατορίας!
  Είχαν αποκρούσει την πρώτη επίθεση. Μα ήδη ξεκινούσε δεύτερο κύμα.   Ήταν ασταμάτητοι οι εχθροί. Και ρίχνονταν τρίτη φορά τώρα με την κύρια δύναμή τους στο πιο αδύνατο όπως πάντα σημείο των τειχών. Την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, δίπλα στην κοιλάδα του ποταμού Λύκου!
   Τώρα ο Μωάμεθ  έστελνε ξεκούραστους, τις ειδικές του δυνάμεις, τον επίλεκτο στρατό με συνοδεία δέκα χιλιάδων Γενίτσαρων. Δεν σταμάτησαν τούτη τη φορά. Σύννεφο σκέπασε με τα βέλη τα κάστρα, για να μη ξεμυτίσει κεφάλι Ελληνικό ώστε να στηρίξουν οι Οθωμανοί σκάλες στα τείχη και να φτάσουν απάνω.
   Με τόση ορμή ανέβαινε τούτη το επίλεκτο κύμα που έσπαζαν οι σκάλες από τη μανία τους! Με ορμή άφταστη αμύνονταν όμως και οι πολιορκημένοι! Κι όλοι, γυναίκες, παιδιά, βοηθούσαν με κάθε τρόπο να χρησιμεύουν στους στρατιώτες των επάλξεων!
   "Κρατάτε αδερφοί μου! Υποχωρούν", φώναξε γεμάτος χαρά ο βασιλιάς μας μα δεν πρόλαβαν να χαρούν πολύ.
   Χτυπήσαν τον Ιουστινιάνη" φώναξε κάποιος καθώς ο αρχηγός της άμυνας, ο μόνος ξένος που φιλοτιμήθηκε να έρθει να βοηθήσει την Πόλη,  διπλωνόταν στα δύο, κάνοντας μεγάλη προσπάθεια να μη φωνάξει από τον πόνο, να σταθεί όσο μπορούσε, αλλά δε γινόταν!
   Βασιλέα, "Πεθαίνω"
   Λιγοψύχησαν οι δικοί του, οι ηρωικοί πολεμιστές του Ιουστινιάνη, βλέποντας τον αρχηγό τους βαριά λαβωμένο και πήγαν να τον ακολουθήσουν…
   Αυτό ήταν. Χαλάρωσε η άμυνα, στην οποία κάθε στρατιώτης, έπαιζε σημαντικότατο ρόλο! Από μια πόρτα, από την Κερκόπορτα είχαν μπει λίγοι Τούρκοι και σήκωσαν μία και μοναδική σημαία απάνω στα τείχη μας!
Πανικός επικράτησε, που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε, αν έμενε στη θέση του ο Ιουστινιάνης, αν δε λαβωνόταν.
   Με τη δύναμη όλων των γενεών των Ελλήνων ρίχτηκε στη μάχη τώρα ο ίδιος ο τελευταίος βασιλέας μας. Σήκωνε το σπαθί του και όταν το κατέβαζε απλώνονταν σωρός οι Τούρκοι, που βλέποντας πως κάτι συνέβαινε ξανατρέξαν με καινούργια ορμή στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκεί που πολεμούσε σαν το λιοντάρι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος! Στο πιο αδύναμο μέρος της άμυνας!
   Ο πανικός απλωνόταν, οι στρατιώτες του Ιουστινιάνη έφευγαν αν και απολύτως ζωτικοί για την άμυνα!
   "Οι Τούρκοι, οι Τούρκοι…" ακούγονταν ακόμα πιο πολλές φωνές πανικού, βλέποντας το λυσσασμένο κύμα των Γενιτσάρων να εισχωρεί στις αφύλακτες πια θέσεις των ανδρών του Ιουστινιάνη και να περικυκλώνει τον Αυτοκράτορα μας, που πολεμούσε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, με όλη την πνοή της ανδρείας του!
Η Πόλις εάλωωωω"!
   Δάκρυα σπαραγμού βγήκαν από τα σωθικά του σαν άκουσε εκείνο το "εάλω".   Γύρισε κατάκοπος το κεφάλι του ο Κωνσταντίνος… Ήταν πια ολομόναχος! Όλοι σχεδόν γύρω του είχαν πέσει σαν ήρωες! Ως Έλληνες!
   "Δεν υπάρχει κανείς Χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;" φώναξε με όλη τη δύναμή του καθώς το σπαθί του κατέβαινε με ορμή σε έναν ακόμη Γενίτσαρο, φοβούμενος μην πέσει ζωντανός στα χέρια τους!,
   Και σαν απάντηση ήρθε τότε ένα δυνατό χτύπημα που του έκοψε την ανάσα! Ένας άλλος Γενίτσαρος τον είχε τραυματίσει πισώπλατα!  
   Πάλι σήκωσε το σπαθί ο Κωνσταντίνος.   Καινούριο κύμα Τούρκων χίμηξε από τα χαλάσματα μέσα! Όσοι είχαν απομείνει αντιστάθηκαν γενναία.
   Γέμισε ο τόπος τούρκικα σαρίκια! Ένα δόρυ σφενδονίστηκε καταπάνω του και βρήκε τον Βασιλιά στο στήθος! Χαλάρωσε η λαβή του! Λύγισαν τα γόνατα! Τα μάτια του έγιναν βαριά! Οι φωνές έπαψαν να ακούγονται! Τα ουρλιαχτά πια δεν τον άγγιζαν! Ο Αετός φτερούγιζε για τα ουράνια.
   Μακάρι να μπορούσε εκεί να είναι όλη η Ελλάδα, όλες οι γενιές, να δουν τι θα πει πατρίδα, να δουν τι θα πει Πίστη, να δουν τι θα πει να είσαι ΈΛΛΗΝΑΣ!!!!
Η πτώση της Κωνσταντινούπολης για τους Έλληνες σήμανε την έναρξη της σκλαβιάς που θα διαρκούσε 400 χρόνια και που κατά τη διάρκειά της θα κρατηθούν μακριά από τις εξελίξεις στον επιστημονικό και τεχνολογικό τομέα με αποτέλεσμα την επιστημονική και τεχνολογική καθυστέρηση (την οποία εν μέρει βιώνουμε ως τις μέρες μας).
Εμείς ως Χρυσή Αυγή θα είμαστε πάντα εδώ να υπενθυμίζουμε σε όλους φίλους και εχθρούς, πως δεν θα πάψουμε ποτέ να τιμάμε όλους τους ήρωες κάθε γενεάς ανεξάρτητα αν το αποτέλεσμα ήταν ή όχι νικηφόρο. Η Πόλη έπεσε όχι τόσο εξαιτίας της τότε προσπάθειας των Οθωμανών αλλά ήταν αποτέλεσμα πολλών εσφαλμένων γεγονότων που προηγήθηκαν εκείνης της χρονικής στιγμής. Το 1453 η αυτοκρατορία ήταν φάντασμα του εαυτού της, με εδάφη λίγο έξω από τα τείχη της, λίγο στρατό και μια μακροχρόνια περίοδο παρακμής. Σημαντική  στην οριστική πτώση της ήταν και η στάση της Δύσης (η Δ’ σταυροφορία στράφηκε ολοκληρωτικά εναντίον της). Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ως γνήσιος μαθητής του Πλήθωνος (ενός σημαντικού Δάσκαλου-Φιλοσόφου που προσπάθησε να εμφυσήσει στα μέγιστα το ελληνικό πνεύμα σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας) έδωσε δόξα αιώνια στη φυλή μας. Το έθνος μας επιβάλλεται να μην ξεχάσει ποτέ, τους υπερασπιστές της Πόλης τον αγώνα τους και το θρύλο που αφήσαν παρακαταθήκη οι επόμενες γενιές…

"Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι"!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…