Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ε ΝΤΕ ΛΑ ΜΑΓΚΕ ΝΤΕ ΚΟΜMΟΥΝΙΚ...

Ειλικρινής ων, δεν θα κρύψω τον προβληματισμό μου για το κατά πόσον "προάγει" τον ήχο του ρεμπέτικου, το τετράχορδο, παρά τον θαυμασμό μου στα δάχτυλα του, προσθέσαντος την τετάρτη χορδή, αείμνηστου Χιώτη, που φυσικά και δεν διεκδικεί, ως γνώμη, ισαξιότητα με την (καίτοι ταυτόσημη) γνώμη του εξίσου αείμνηστου Χέντριξ, για τον καταξιωμένο λαϊκό μουσουργό. 
Και δεν αναφέρομαι, γενικώς κι' αορίστως, στο "λαϊκό" τραγούδι, καθότι, χωρίς να είμαι ειδήμων, εκτιμώ πως το εγχείρημα του Χιώτη, άνοιξε δρόμους στη μουσικήν έκφραση, με ως τίμημα βέβαια δυσάρεστο και ...αναλόγων δρόμων το άνοιγμα για την ...χωματερή. 
Αναφέρομαι ειδικώς στο "ρεμπέτικο", για το οποίο, φρονώ πως η χρήση του τετράχορδου στις εκτελέσεις του, συμπαρέσυρε σε μια στρέβλωση που χτύπησε στο κέντρο της αισθητικής που ως ήχος εκπροσωπούσε, με ...ανάλογη επέκταση και σε μια γενικότερη ...αισθητική που αφορά το κοινό που αποδέχτηκε ...αβασάνιστα τις "νεωτερικές" (δια του τετράχορδου) εκτελέσεις του.
Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, η τέταρτη χορδή για το ρεμπέτικο, ό,τι κι' ο ...τρούλος σε δωρικό ναό : "κορόνα αναγελαστική", καθώς θα ΄λεγε κι' ο Παλαμάς.
Προς τι όλη αυτή η αναφορά στο ρεμπέτικο, θα μου πεις τώρα, αγαπητέ ανανώστη, και πού κολλάει ο τίτλος. Κολλάει, απλούστατα, στο γεγονός πως αποκαταστάθηκε πρόσφατα δημοσίως το κύρος μια ακωδικοποίητης Δικαιοσύνης :
Την εχθρικότητα των παλαιών κομμουνιστών για το ρεμπέτικο, που το θεωρούσαν "τραγούδι της κάμας και της ντεκαντέντσιας" και "υποπροϊόν του λούμπεν προλεταριάτου" για "την αποκοίμιση των λαϊκών μαζών", διαδέχθηκε "μεταπολιτευτικά" μια, άνευ προηγουμένου, καπηλεία του, εκ μέρους των νεοκομμουνιστών.
Μέχρι που ξαναμπήκανε τα πράγματα στη θέση τους, και δια χειρός τετραχορδοπαίζοντος μπουζουκτσή, δια λάρυγγος Μαργαρίτου, αλλά και ...δια ποδός Παφίλη, ομού και δια παλαμών κροταλιζόντων την κνιτογενή "πειθαρχίαν", την υπό του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού" επιβαλλομένην και εκφραζομένην προς τα μερακλωμένα ...στελέχια, "εδοξάσθη" μια άλλη ντεκαντέντσια : η παρακμιακή "συμπόρευση" με τους ψευτοαστούς που κατοικοεδρεύουν συχνά-πυκνά στα "σκυλάδικα", όπου ...τετραχόρδως κακοποιείται ατέχνως το ρεμπέτικο, ανάμεσα σε πατημένους από το τραίνο (κατά Ρασούλην), από καιρό ανύπαρκτους, "μάγκες". 
Σαν και τους ανύπαρκτους "αστούς" (που ποτέ δεν υπήρξαν στον τόπο μας), εκείνο των εσμό των νεόπλουτων συμμάχων, όσων καμώνονται στις μέρες μας τους "κομμουνιστές". Έτσι, για να τρίζουν τα κόκκαλα του "κούτβη" Ζαχαριάδη, παρέα με του "βασιλόφρονα" Βαμβακάρη τα κόκκαλα...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΒΕΛΙΕ...

Του "τέλους" δεν ήθελα να 'ναι "προσφώνηση", τούτο το κείμενο. Μας πώς να μπορέσεις να κρύψεις το νότισμα, που υγραίνει τα μάτια αθέλητα, όταν το ανερμήνευτο "είναι" της αληθινής έκφρασης "καπακιάζει" τα περιττά και τα ...έχοντα "στόχους", "σκοπούς" και "ωφέλη", ...σκευάσματα λόγου ;  Κι' είναι αληθινή η προσμονή, όλα τούτα ν' ακυρωθούν απ' την εξέλιξη, κι' ας μοιάζει ο γράφων ηλίθιος, σαν κι' εκείνον που πρόκαμε να "προβλέψει", εκείνο που τελικά έμεινε έρμαιο, ως γεγονός κι' "αποτέλεσμα", κι' αποδείχτηκε "ψεύτης".  Το 'χω ξαναγραμμένο σε τούτο το "βήμα", πως είναι ο θάνατος που επικυρώνει τη μεγαλοσύνη του βίου ή ακυρώνει ό,τι πρωτύτερα φάνταζε μεγαλειώδες, στομφώδες κι' εν τέλει δεν ήταν παρά λόγου ανάξιο και "μικρό".  Μα ο συνειδητός δρόμος για τον βέβαιο θάνατο, ο δρόμος που εξαγνίζει, είναι ό,τι ξεμακραίνει τον άνθρωπο από…

Η Χρυσή Αυγή στο Μνημόσυνο της Α’ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε Χανίων - Φωτορεπορτάζ

Κυριακή 31 Ιουλίου, Στρατόπεδο 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών, Μάλεμε Χανίων.Ο Ελληνισμός τιμά τους Ήρωες της Α’ΜΚ που συνέτριψαν τον Αττίλα στην Κύπρο το 1974. Από αυτό το τιμημένο Στρατόπεδο ξεκίνησαν οι 300 ηρωικοί Καταδρομείς, που με Διοικητή τον Γεώργιο Παπαμελετίου έγραψαν νέες σελίδες δόξας και πολεμικών κατορθωμάτων στην Ελληνική Ιστορία. Κλιμάκιο της Τ.Ο. Χανίων της Χρυσής Αυγής έδωσε το παρόν στην εκδήλωση. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής με τον Διοικητή της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών: Η Πολεμική Σημαία της Α’ Μοίρας Καταδρομών: Οι Αλεξιπτωτιστές του Αγήματος Απόδοσης Τιμών: Έφεδροι Καταδρομείς τραγουδούν το ριζίτικο: Ριπές στον αέρα συνοδεύουν το προσκλητήριο νεκρών:

ΑΚΟΥ ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΕ ΛΩΛΗ...

Ώστε, είναι "οι άλλοι" που γύρω σου έστησαν τείχη, "συνάδελφε" υπαστυνόμε , που ευκαιρία βρήκες, απ' τον Καβάφη ν' απαγγείλεις, ό,τι σε ...βόλεψε. "Οι άλλοι", λοιπόν. Αυτός ο "βραχνάς", που, ενίοτε,  λειτουργεί σαν άλλοθι, για όσα οι ίδιοι εκλαμβάνουμε σα στάση ανερμήνευτη των υπολοίπων που ζούμε ανάμεσά τους. Μόνο που αυτοί "οι άλλοι", στη δική σου ...περίπτωση, γεννήθηκαν από την ίδια φυσική διεργασία που κι' ο ίδιος γεννήθηκες : είναι όταν το σπερματοζωάριο συναντά το ωάριο και γεννά τη ζωή. Το ..."πίσω σύντροφοι, πέσαμε σε σκατά", που εν εκ των σπερματοζωαρίων ανακράζει ενίοτε, δεν έχει να κάμει με κείνη τη λειτουργία της φύσης, "συνάδελφε" υπαστυνόμε, που ανασύρει εκ του "μη όντος" το "ον". Πώς να το κάμωμε ; Πολλοί θα θέλανε να ...χτυπούνε τα δάχτυλα και να ...φυτρώνει ψωμί, αλλά μέχρι να "βγει" το ψωμί, χρειάζεται σπορά και θέρισμα κι' άλεσμα και ζύμωμα και ψήσιμο…